Edhe pse fushata nuk kishte në shënjestër në mënyrë të posaçme sportistet, paraqitja shumë e seksualizuar e Sweeney-t ka nxitur gra në rrjetet sociale të kundërshtojnë një kulturë në të cilën ato gjykohen tepër shpesh për pamjen e tyre përpara se të vlerësohen për arritjet.
Sportistet po i përdorin gjithnjë e më shumë rrjetet sociale për të treguar se çfarë janë realisht të aftë të bëjnë trupat e tyre, duke publikuar pamje nga boksi, mundja, bodybuilding-u, atletika, triatloni, vrapimi në maratonë dhe sporte të tjera fizikisht të vështira që tradicionalisht janë lidhur me burrat. Mesazhi i tyre është i thjeshtë: trupi i një gruaje nuk duhet të vlerësohet para së gjithash nga mënyra se si duket, por nga ajo që është në gjendje të arrijë. Prej vitesh, sportistet përballen me komente dhe vëzhgime për peshën, muskujt, flokët, lëkurën dhe veshjen e tyre, ndërsa kolegët e tyre meshkuj kanë shumë më tepër gjasa të vlerësohen për paraqitjet dhe rezultatet.
Çështja është veçanërisht e rëndësishme për vajzat e reja. Studimet kanë treguar vazhdimisht se shqetësimet për imazhin trupor mund të jenë një nga arsyet kryesore pse vajzat e braktisin sportin gjatë adoleshencës. Sipas Women in Sport, 64% e vajzave të moshës 7 deri në 16 vjeç thonë se kanë shqetësime për trupin e tyre, ndërsa imazhi trupor është ndër faktorët që mund të ndikojnë që vajzat të bëhen më pak aktive ndërsa rriten. Presioni nuk kufizohet vetëm te sportistet elitare: vajzat mund të krijojnë përshtypjen se janë tepër të dobëta, tepër muskulore, tepër të mëdha ose thjesht jo mjaftueshëm femërore për të marrë pjesë në sporte të caktuara.
Kjo ka sjellë një lëvizje gjithnjë e më të madhe mes sportisteve për ta rimarrë kontrollin mbi mënyrën se si flitet për trupat e tyre. Në vend që t'i fshehin muskujt ose të ndihen të detyruara të justifikohen për ndryshimet fizike që sjell stërvitja, gratë po e paraqesin gjithnjë e më shumë vetë forcën si diçka që meriton të festohet.
Mesazhi është veçanërisht i fuqishëm në sporte si boksi, mundja dhe bodybuilding-u, ku garueset historikisht janë përballur me stereotipe sipas të cilave trupi apo pamja e tyre nuk përputhen me feminitetin.
Debati ngre gjithashtu pyetjen se kush ka të drejtë të flasë në emër të grave në sport. Disa kritikë të fushatës me Sweeney-n kanë argumentuar se, si aktore dhe jo sportiste, ajo nuk duhet të paraqitet si një zë përfaqësues i grave në sport. Të tjerë kanë theksuar se problemi shkon përtej një personazhi të famshëm apo një reklame të vetme: problemi i vërtetë është një kulturë në të cilën trupi i grave vazhdon të përdoret si mjet marketingu, ndërkohë që sportistet ende luftojnë që arritjet e tyre të merren po aq seriozisht sa ato të burrave.
Për gratë në sport, barazia do të thotë shumë më tepër sesa thjesht t'u lejohet të garojnë. Do të thotë që sportistet të marrin të njëjtën vëmendje për rezultatet, medaljet, rekordet dhe paraqitjet e tyre, pa e kthyer pamjen në një kriter shtesë të suksesit. Do të thotë gjithashtu të krijohen më shumë mundësi që vajzat të hyjnë në sporte që ende perceptohen gjerësisht si “mashkullore” dhe të sigurohet që medalja e fituar nga një grua të ketë të njëjtën njohje dhe respekt si medalja e fituar nga një burrë.
Për Ballkanin Perëndimor, ky debat ka një rëndësi shtesë. Rajoni vazhdon të përballet me stereotipe dhe pabarazi gjinore të rrënjosura thellë, të cilat kanë ndikuar në mënyrën se si gratë perceptohen në jetën publike, arsim, shkencë, biznes dhe sport. Nëse një fushatë mund të shkaktojë një reagim kaq të fuqishëm në shoqëri ku barazia gjinore ka qenë prej dekadash në qendër të debatit publik, lind pyetja se çfarë duhet pritur në një rajon që ende po punon për të çmontuar shumë nga të njëjtat stereotipe.
Përgjigjja nuk duhet të jetë dorëzimi, por një vendosmëri edhe më e madhe. Në të gjithë Ballkanin Perëndimor, gratë po lënë gjithnjë e më shumë gjurmë në sport, shkencë, biznes dhe fusha të tjera tradicionalisht të dominuara nga burrat, dhe ky përparim nuk duhet të minohet nga rikthimi te ideja se pamja e një gruaje ka më shumë rëndësi se arritjet e saj.
