Një grua hyn në një dhomë. Para se dikush të dëgjojë çfarë ka për të thënë, çfarë di apo çfarë ka arritur, ka shumë gjasa që dikush ta ketë vënë re tashmë pamjen e saj. A është e bukur? A është tërheqëse? Si i ka flokët? Ka vënë shumë grim? I ka bërë thonjtë? Kush ia ka dizajnuar rrobat? Dhe, në njëfarë mënyre, vetëm pas gjithë kësaj arrijmë te pyetja më e rëndësishme: Sa e zonja është në atë që bën?
Kjo nuk është diçka që kufizohet në një vend, një brez apo një lloj të caktuar shoqërie. Qoftë diplomate, mjeke, avokate, gazetare, shkencëtare, sportiste apo drejtuese biznesi, pamja e një gruaje mund të bëhet pjesë e bisedës në një mënyrë që rrallë ndodh me një burrë. Një burrë mund të hyjë në një takim të rëndësishëm dhe të vlerësohet thjesht për atë që thotë dhe atë që bën. Një grua mund të bëjë pikërisht të njëjtën gjë dhe përsëri njerëzit të diskutojnë për flokët, peshën, rrobat apo grimin e saj përpara se të flasin për aftësitë e saj profesionale.
Dhe nuk ka asgjë të keqe që gratë të kujdesen për pamjen e tyre. Nuk ka asgjë të keqe me grimin, rrobat e bukura, manikyrin, takat e larta, flokët e shkurtër, flokët e gjatë apo çdo mënyrë tjetër të paraqitjes së vetes. Problemi nuk është bukuria. Problemi është ideja se bukuria duhet të jetë gjëja e parë që vëmë re te një grua dhe, ndonjëherë, gjëja më interesante që kemi për të thënë për të.
Në fund të fundit, pamja e një gruaje është çështje e saj. Bukuria është subjektive dhe nuk ekziston një standard universal me të cilin mund të matet vlera apo tërheqja e dikujt. Edhe më e rëndësishme është se asgjë nga këto nuk na tregon nëse ajo është inteligjente, e aftë, e sjellshme, ambicioze, gazmore, krijuese, e disiplinuar apo e zonja në punën e saj.
Standardi i dyfishtë bëhet edhe më i dukshëm kur gratë hyjnë në fusha që tradicionalisht janë lidhur me burrat. Një grua që ndjek futbollin ende ndonjëherë shihet si një kombinim i pazakontë: nëse di shumë për lojën, njerëzit mendojnë se duhet të jetë një “djaloshare”. Nga një grua që punon si mekanike pritet të duket në një mënyrë të caktuar, sikur riparimi i një motori dhe mbajtja e manikyrit të kuq të ishin disi të papajtueshme. Por pse duhet të jenë?
Shekulli i 21-të tashmë ka treguar se sa të vjetruara janë shumë prej këtyre paragjykimeve. Gratë janë gjithnjë e më të pranishme në shkencë, teknologji, inxhinieri dhe matematikë, por edhe në politikë, biznes, mjekësi, drejtësi dhe në një numër të madh fushash të tjera. Ato po ndërtojnë kompani, po zhvillojnë kërkime, po drejtojnë institucione, po konkurrojnë profesionalisht dhe po hyjnë në profesione që dikur ishin pothuajse tërësisht të rezervuara për burrat.
Ky përparim nuk duhet të nënkuptojë se duhet të bëjmë sikur çdo problem është zhdukur. Në disa pjesë të botës, gratë ende përballen me kufizime në arsim, punësim, kujdes shëndetësor, lirinë e lëvizjes dhe pavarësinë e tyre bazë. Martesat e fëmijëve, diskriminimi dhe dhuna me bazë gjinore mbeten probleme serioze që meritojnë vëmendje. Por pikërisht sepse në shumë pjesë të botës është bërë kaq shumë përparim, ia vlen të pyesim pse një standard kaq bazik i dyfishtë vazhdon të mbijetojë në jetën e përditshme.
Sigurisht, as burrat nuk janë plotësisht të çliruar nga gjykimet mbi pamjen. Por biseda zakonisht është ndryshe. Kur një politikan, avokat apo drejtues biznesi shfaqet në publik, njerëzit kanë shumë më tepër gjasa të diskutojnë për vendimet, argumentet apo rezultatet e tij profesionale sesa për nuancën e saktë të këmishës, formën e trupit apo nëse prerja e flokëve i shkon.
Asgjë nga këto nuk do të thotë se burrat dhe gratë duhet të trajtohen si krijesa krejtësisht të ndryshme, apo se çdo koment për pamjen e një gruaje është automatikisht fyes. Komplimentet janë komplimente, moda është modë dhe tërheqja është një pjesë normale e jetës njerëzore. Çështja është thjesht që pamja nuk duhet të jetë pika e nisjes përmes së cilës i kuptojmë gratë.
Një grua duhet të mund të jetë e bukur pa u bërë bukuria tipari që e përcakton. Duhet të mund të mos jetë tërheqëse për disa njerëz pa ia ulur kjo vlerën. Duhet të mund të kujdeset shumë për mënyrën se si duket, ose të mos kujdeset fare. Gratë moderne duhet të mund të jenë njëkohësisht tradicionalisht femërore dhe jashtëzakonisht të afta.
