Иако кампањата не беше конкретно насочена кон спортистките, силно сексуализираниот приказ на Sweeney поттикна жени на социјалните мрежи да се спротивстават на културата во која жените премногу често прво се оценуваат според изгледот, а дури потоа според своите постигнувања.
Спортистките сè почесто ги користат социјалните мрежи за да покажат за што навистина се способни нивните тела, објавувајќи снимки од бокс, борење, бодибилдинг, атлетика, триатлон, маратонско трчање и други физички тешки спортови што традиционално се поврзуваат со мажите. Нивната порака е едноставна: женското тело не треба првенствено да се оценува според тоа како изгледа, туку според она што може да го постигне. Со години спортистките се соочуваат со коментари и проценки за нивната тежина, мускулите, косата, кожата и облеката, додека за нивните машки колеги многу почесто се зборува преку нивните настапи и резултати.
Ова прашање е особено важно кај помладите девојчиња. Истражувањата повеќепати покажале дека загриженоста за сопствениот физички изглед може да биде една од главните причини поради кои девојчињата се откажуваат од спортот во текот на адолесценцијата. Според Women in Sport, 64% од девојчињата на возраст од 7 до 16 години велат дека се загрижени за своето тело, а сликата за сопственото тело е меѓу факторите што можат да придонесат девојчињата да стануваат помалку физички активни како што растат. Притисокот не е ограничен само на врвните спортистки: кај девојчињата може да се создаде чувство дека се премногу слаби, премногу мускулести, премногу крупни или едноставно недоволно женствени за да учествуваат во одредени спортови.
Тоа доведе до сè посилно движење меѓу спортистките кои сакаат повторно да ја преземат контролата врз начинот на кој се зборува за нивните тела. Наместо да ги кријат мускулите или да се извинуваат за физичките промени што ги носи тренингот, жените сè почесто ја претставуваат самата сила како нешто што вреди да се слави.
Пораката е особено силна во спортови како боксот, борењето и бодибилдингот, каде што натпреварувачките историски морале да се справуваат со стереотипи дека нивното тело или изглед на некој начин не се во согласност со женственоста.
Дебатата го отвора и прашањето кој има право да зборува за жените во спортот. Некои критичари на кампањата со Sweeney тврдеа дека таа, како актерка, а не спортистка, не треба да биде претставувана како глас што ги застапува жените во спортот. Други посочија дека прашањето оди подалеку од една позната личност или една реклама: вистинскиот проблем е културата во која женските тела и понатаму остануваат маркетиншка алатка, додека спортистките продолжуваат да се борат нивните постигнувања да бидат сфатени исто толку сериозно како оние на мажите.
За жените во спортот, еднаквоста значи многу повеќе од само можноста да се натпреваруваат. Тоа значи спортистките да добиваат исто внимание за своите резултати, медали, рекорди и настапи, без нивниот изглед да стане дополнително мерило за успех. Тоа значи и создавање повеќе можности за девојчињата да влезат во спортови што сè уште широко се сметаат за „машки“ и обезбедување медалот што ќе го освои жена да носи исто признание и почит како медалот што ќе го освои маж.
За Западен Балкан, оваа дебата има дополнително значење. Регионот и понатаму се соочува со длабоко вкоренети родови стереотипи и нееднаквости што влијаеле врз начинот на кој жените се перципираат во јавниот живот, образованието, науката, бизнисот и спортот. Ако една кампања може да предизвика толку силна реакција во општества каде што родовата еднаквост со децении е во центарот на јавната дебата, се поставува прашањето што треба да се очекува во регион кој сè уште работи на уривање на многу од истите стереотипи.
Одговорот не треба да биде откажување, туку уште поголема решителност. Низ Западен Балкан, жените сè повеќе оставаат свој белег во спортот, науката, бизнисот и другите области во кои традиционално доминирале мажите, а тој напредок не треба да биде поткопан со враќање кон идејата дека изгледот на жената е поважен од нејзините постигнувања.
