Iako horsko pjevanje seže još u antičko doba, tradicija je na području današnje Slovenije prvi put dokumentovana tokom razvijenog srednjeg vijeka i od tada traje bez prekida do danas, navodi slovensko Ministarstvo kulture. Inicijativu za upis pokrenuo je Primorski zborovski savez, koji ima važnu ulogu u promociji tradicije kroz nastupe i dugogodišnji festival Primorska poje.
Horsko pjevanje doživjelo je veliki preporod u 19. stoljeću, s razvojem amaterskog muzičkog pokreta, što je dovelo do osnivanja brojnih horskih društava širom Slovenije. Tokom naredna dva stoljeća horovi su postali važan način širenja slovenskih pjesama i doprinijeli kulturnoj mobilizaciji u različitim društvenim i historijskim periodima.
Ova tradicija i danas je izuzetno rasprostranjena. Više od 64.000 ljudi učestvuje u horskim ansamblima širom Slovenije, što znači da je približno svaki 33. stanovnik Slovenije uključen u horsko pjevanje. Ova praksa predstavlja i važan način da umjetnička muzika dopre do široke publike, okupljajući veliki broj izvođača i slušalaca.
Razvoj horskog pjevanja podržavaju Javni fond za kulturne djelatnosti (JSKD), kao i regionalna horska udruženja. Takmičenja, festivali i okupljanja dodatno doprinose očuvanju tradicije, među kojima su Naša pesem u Mariboru, Festival omladinskih horova u Celju, Takmičenje dječijih horova u Zagorju ob Savi i Međunarodno horsko takmičenje Gallus u Mariboru.
Slovenski horovi ostvarili su značajna priznanja i na međunarodnoj sceni. Jedan od najzapaženijih uspjeha posljednjih godina ostvaren je kada je Hor svetog Nikole iz Litije osvojio Evropski Grand Prix za horsko pjevanje, koji se smatra jednim od najprestižnijih, a često i najprestižnijim horskim takmičenjem na svijetu.
Horsko pjevanje sada je 146. upis u slovenskom Registru nematerijalne kulturne baštine, zajedno s tradicijama i praksama kao što su planinarenje, travarstvo, amatersko pozorište, pčelarstvo i koline, tradicionalni zimski običaj svinjokolja. Ovo priznanje odražava ne samo historijski značaj horske muzike u Sloveniji, već i njenu trajnu popularnost kao žive kulturne prakse.
