Šišanje jedne ovce trenutno košta između 400 i 450 dinara, dok kilogram vune vrijedi svega oko 35 dinara. Kako farmeri često ne mogu pronaći kupce, vuna se nerijetko baca, pa proizvod koji je nekada imao značajnu vrijednost postaje otpad. Ovčarstvo je tradicionalno ruralnim domaćinstvima donosilo prihode od mesa, mlijeka, sira i vune, ali je vuna u velikoj mjeri izgubila ekonomsku vrijednost.
Vuna se može koristiti i u tekstilnoj i u građevinskoj industriji, između ostalog kao efikasan izolacioni materijal, ali Srbija ipak uvozi proizvode koji bi potencijalno mogli biti napravljeni od domaće vune. Odbačena vuna, s druge strane, može završiti na deponijama ili u prirodi, uključujući područja uz rijeke i potoke, čime nastaje dodatni ekološki problem.
Takva situacija razlikuje se od prakse u pojedinim evropskim zemljama, gdje se vuna sve više koristi za izolaciju, đubrivo i druge proizvode umjesto da se baca. Engleska i skandinavske zemlje primjeri su tržišta na kojima se vuna tretira kao resurs, dok ovčarstvo podržava šira mreža prerade i proizvodnje.
Za srbijanske farmere, međutim, nedostatak preradnih kapaciteta i pouzdanih kupaca otežava ostvarivanje prihoda od vune. Bez snažnijeg povezivanja stočarske proizvodnje, prerade i tržišta, Srbija rizikuje da nastavi bacati resurs koji su drugi evropski proizvođači uspjeli pretvoriti u izvor prihoda.
