Duke folur për planet afatgjata energjetike të Serbisë, Đedović Handanović tha se ndërtimi i një centrali bërthamor mbetet një objektiv strategjik, por theksoi se një projekt i tillë kërkon vite përgatitjesh, reforma rregullatore dhe partneritete ndërkombëtare. Duke pasur parasysh kompleksitetin e planifikimit, financimit, licencimit dhe ndërtimit të objekteve bërthamore, afati më i hershëm realist për vënien në punë të centralit të parë bërthamor të Serbisë do të ishte pas vitit 2040.
Serbia nisi zyrtarisht planifikimin në fushën e energjisë bërthamore vitin e kaluar, pasi Kuvendi Kombëtar shfuqizoi moratoriumin disa dekadash për ndërtimin e centraleve bërthamore, i cili ishte në fuqi që nga viti 1989 pas katastrofës së Çernobilit. Ky vendim i mundëson vendit të kryejë kërkime, të hartojë dokumente strategjike dhe të shqyrtojë projekte të ardhshme bërthamore, megjithëse nuk do të thotë se ndërtimi do të nisë menjëherë.
Qeveria po punon aktualisht për zhvillimin e kuadrit ligjor, institucional dhe teknik të nevojshëm për futjen e energjisë bërthamore, ndërsa po shqyrton gjithashtu teknologji të ndryshme dhe partnerë të mundshëm ndërkombëtarë.
Đedović Handanović theksoi se energjia bërthamore po merret në konsideratë krahas vazhdimit të investimeve në burimet e rinovueshme të energjisë, infrastrukturën e transmetimit dhe ndërlidhjet rajonale. Sipas saj, synimi është që Serbia të ketë një sistem të qëndrueshëm, të besueshëm dhe me emetime të ulëta karboni, të aftë për të përmbushur kërkesën në rritje për energji gjatë dekadave të ardhshme.
Shumë vende evropiane kanë rikthyer interesin për energjinë bërthamore si pjesë të strategjive të tyre të tranzicionit energjetik. Qeveritë po e shohin gjithnjë e më shumë energjinë bërthamore si një burim të besueshëm të energjisë elektrike me emetime të ulëta karboni, që mund të sigurojë prodhim të qëndrueshëm bazë, të plotësojë energjinë nga era dhe dielli dhe të zvogëlojë varësinë nga lëndët djegëse fosile.
Për Serbinë, çdo projekt i ardhshëm bërthamor do të përbënte një nga investimet më të mëdha infrastrukturore në historinë e vendit. Ekspertët theksojnë se, përtej vetë ndërtimit, një program i tillë do të kërkonte zhvillimin e një fuqie punëtore të kualifikuar, krijimin e një autoriteti të pavarur rregullator bërthamor, forcimin e standardeve të sigurisë dhe garantimin e përputhshmërisë me kornizat ndërkombëtare të qeverisjes bërthamore.
