Me një pjesë të madhe të territorit të Sllovenisë të mbuluar nga kodra dhe male, ecja malore prej kohësh ka qenë shumë më tepër sesa një aktivitet i kohës së lirë. Vendi tashmë i ka njohur zyrtarisht si ecjen malore, ashtu edhe alpinizmin si elemente të trashëgimisë së tij kulturore jomateriale, duke i vendosur krahas traditave të tjera që janë pjesë e identitetit kulturor të gjallë të Sllovenisë.
Ky status i trashëgimisë përfshin jo vetëm vetë aktivitetet, por edhe njohuritë, zakonet dhe vlerat që përcillen brez pas brezi. Ai përfshin klubet malore, programet për të rinjtë, ekskursionet e organizuara me udhërrëfyes, kampet malore, mirëmbajtjen e shtigjeve, strehët malore dhe transmetimin e njohurive të alpinizmit.
Sllovenia ka zhvilluar një rrjet të gjerë shtigjesh malore të shënuara dhe strehësh në Alpet Juliane, Alpet Kamnik-Savinja dhe Karavanke, një pjesë e madhe e të cilit mirëmbahet nga vullnetarët. Rreth 1,000 vullnetarë vazhdojnë të ndihmojnë në mirëmbajtjen e shtigjeve të ecjes në vend, përfshirë ato të shënuara me shenjën karakteristike Knafelc.
Ecja e organizuar malore në Slloveni daton që nga viti 1893, kur u themelua Shoqata Sllovene e Alpinizmit. Veprimtaria e saj ndihmoi në zhvillimin e infrastrukturës malore, ndërsa njëkohësisht forcoi përdorimin e gjuhës sllovene dhe të emërtimeve sllovene të vendeve në Alpe.
Alpinizmi është njohur veçmas si një traditë e bazuar në njohuritë teknike, mentorimin, përgjegjësinë dhe respektin ndaj mjedisit malor. Alpinistët sllovenë kanë krijuar një reputacion ndërkombëtar, veçanërisht përmes ekspeditave në Himalaje, duke kontribuar në profilin sportiv dhe kulturor të vendit në botë.
Njohja vë në pah gjithashtu të ashtuquajturën shkollë sllovene të alpinizmit, përmes së cilës alpinistët me përvojë u përcjellin brezave të rinj aftësi teknike, parime etike dhe aftësi vendimmarrëse përmes shkollave të ngjitjes, mentorimit dhe ekspeditave. Kjo traditë është e lidhur ngushtë edhe me fusha të tjera të shoqërisë sllovene, përfshirë shpëtimin malor, kërkimin shkencor, letërsinë, fotografinë dhe filmin dokumentar.
Për një vend me përmasat e Sllovenisë, kjo njohje tregon se sa thellë janë të ndërthurura malet me identitetin e saj kombëtar. Ecja malore dhe alpinizmi nuk janë thjesht mënyra për të eksploruar peizazhin e Sllovenisë – ato janë bërë pjesë e trashëgimisë kulturore që lidh brezat dhe ndihmon në formësimin e marrëdhënies së veçantë të vendit me mjedisin e tij alpin.
