Стрижењето на една овца во моментов чини меѓу 400 и 450 динари, додека волната вреди само околу 35 динари за килограм. Бидејќи одгледувачите често не можат да најдат купувачи, волната неретко се фрла, со што производ што некогаш бил вреден дел од земјоделското производство се претвора во отпад. Овчарството традиционално им обезбедувало на руралните домаќинства повеќе извори на приходи, меѓу кои месо, млеко, сирење и волна, но волната во голема мера ја загуби својата економска вредност.
Волната се користи и во текстилната и во градежната индустрија, вклучително и како ефикасен изолациски материјал, но Србија увезува производи што потенцијално би можеле да се произведуваат од домашна волна.
Фрлената волна, пак, може да заврши на депонии или во природата, вклучително и во близина на реки и потоци, создавајќи дополнителен еколошки проблем.
Оваа состојба се разликува од практиките во некои европски земји, каде што волната сè повеќе се користи за изолација, ѓубриво и други производи наместо да се фрла. Англија и скандинавските земји се примери за пазари каде што волната се третира како ресурс, а овчарството е поддржано од поширока мрежа за преработка и производство.
За српските одгледувачи, сепак, недостигот од преработувачки капацитети и сигурни купувачи ја отежнува можноста да се заработи од волната. Без посилно поврзување на сточарското производство, преработката и пазарот, Србија ризикува и натаму да фрла ресурс што други европски производители нашле начин да го претворат во извор на приходи.
